Als je mij een maand geleden had gezegd dat ik binnen een dag naar New York mocht vliegen, zou ik die dag gelijk bestempelen als één van de beste dagen van mijn leven. Toen ik vanmorgen te horen kreeg dat we hierheen zouden vertrekken, moest ik mijn best doen om mijn tranen in te houden. Ondanks het feit dat het een stad is die ik altijd al heb willen zien, zit ik zo ongelofelijk veel tegen deze reis op.

Het is nu donderdagavond en vanmorgen is bekend geworden dat heel Miami en een groot deel van Florida moet evacueren. Dus ook de hele EF school moet zich voorbereiden op één van de grootste evacuaties in jaren. Maar waar ga je heen met zo’n 380 studenten? Waar ga je heen als heel de staat Florida in gevaar is? De helft is al zelf vertrokken, maar door met de rest van de studenten te blijven voelt het net als we weer terug zijn naar de kampweek van groep 8. In plaats van de leukste buitenspelletjes, zijn we nu heel de dag aan het voorbereiden en al onze koffers aan het inpakken. Er staat een busreis van ongeveer 40 uur op ons te wachten, want we vertrekken namelijk naar New York. In een bus. Met alle andere studenten. Snap je de chaos?

Maar toch ben ik blij dat we gaan. Eindelijk. De hele stad is namelijk al leeg. Alles is gesloten, de mensen zijn weg. Alleen studenten van deze school hebben zich verzameld op het strand voor het laatste strandfeestje. Zelfs de politie is vertrokken, dus betrapt worden met alcohol kan niet meer. Het altijd drukke Miami is uitgestorven en veranderd in een spookstad. We zijn één van de laatste mensen die hier nog zijn en zelfs de overgebleven Amerikanen schreeuwen “that we have to leave now”. Zelfs onze telefoons laten het automatische noodalarm afgaan en zeggen dat we zo snel mogelijk het gebied moeten verlaten.

Ondanks dat het nu al een stuk harder aan het waaien is, is het onvoorstelbaar dat hier morgen één van de sterkste, grootste, gevaarlijkste orkanen ooit overeen komt. De onzekerheid is wat alles zo moeilijk maakt. De hele week zitten we al spanning en waren we aan het voorbereiden voor alle mogelijke scenario’s. Al die onzekerheid maakt je een nerveus mens. De plannen zijn namelijk al zo’n vijf keer veranderd deze week. Ook nu is het nog niet 100% zeker of we NYC gaan halen. Misschien is er te veel file door iedereen die Florida probeert uit te komen, dat we misschien wel eindigen in Washington DC. Gaan we wel op tijd weg zijn? Waar gaan we precies heen? Hoe lang gaat het duren? Hoe gaan we Miami Beach straks weer aantreffen? Gaan we überhaupt nog wel terug? Staat het gebouw en onze spullen er straks nog? We moeten namelijk al onze spullen achterlaten en dat is één van de moeilijkste dingen. Want ook niemand is er zeker van dat onze school en dus onze kamer deze orkaan wel gaan overleven.

Op het moment dat jullie dit lezen zit ik waarschijnlijk (en hopelijk) al in de bus, op naar New York en heb ik nog zo’n 40 uur te gaan. Hoe ik dat ga doorkomen? Geen idee. Ik heb geen internet, minimale spullen en zit met een bus vol hysterische studenten waardoor de herinneringen van het groep 8 schoolkamp steeds weer meer naar voren komen. Ondanks alle stress en onzekerheid ben ik blij dat we in ieder geval voor nu dit gebied verlaten. Ik hoop dat we heel snel weer terug kunnen komen, maar voor nu zeg ik byeee Miami, please be safe ..