Hoewel we vrijdag nog dachten naar NYC te gaan, word ik net wakker in Washington D.C. Wat ben ik blij dat ik eindelijk in een bed lig en wat ben ik blij dat we eindelijk veilig zijn. Na een reis van 27 uur kwamen we gisterenmiddag aan op de EF school hier in de stad. Geloof me, de langste 27 uur van mijn leven.

Een overvolle bus met studenten die zwaar slaaptekort hadden van de afgelopen dagen. Het werd alleen alles behalve lekker slapen. Eerst bloedheet, daarna ijskoud. Geen ruimte, opgetrokken benen en zeurende lichamen. Toen kwamen de regenbuien en begon de bus te lekken. Overal kwam het water naar beneden. Daarna het benzineprobleem. Door de drukte, de evacuerende mensen, de onvoorstelbaar hoge benzineprijzen en simpelweg een tekort aan benzine stonden we vaak stil om proberen te tanken. Toen dat na een paar uur eindelijk gevonden was en we gestopt waren bij onze laatste pauze, stond de bus vast in een heuvel. Nadat die stress eindelijk voorbij was konden we ons klaar gaan maken voor het laatste stuk van de rit, zonder pauze: 12 uur. Uiteindelijk werd dit 18 uur, maar toen kwamen we ein-de-lijk aan bij de EF school in Washington D.C.

We werden heel warm en meelevend opgevangen alsof het onze eigen school was. Toch was het wennen. Van 30 graden naar 15 graden. Van zon, stranden en palmbomen naar rijtjeshuizen, grijze sfeer en een kerk als uitzicht. Van rondlopen in je bikini, strandjurkjes en slippers naar mensen met hakken en colbertjes. Dit was een ineens weer een ├ęchte school. Deze hele week was alles behalve wat ik verwacht had dat het avontuur in Miami mij zou brengen.

Maar na al het klagen lig in nu toch echt in een hotel. Ik lig veilig, in een nieuwe stad. Ik heb de staten Florida, Georgia, South Carolina, North Carolina, Virginia en Maryland gezien. Ik mag een nieuwe stad ontdekken, ik heb de vrijheid om te doen wat ik wil. Vanaf morgen krijgen we weer les. Heel misschien ga ik nog naar NYC. Heel misschien kunnen we wel weer terug naar Miami. Ik besef dat ik alleen mijn koffer daar heb staan in een school waar ik op zat. Sommige mensen hebben hun hele huis en AL hun spullen achter gelaten. En er zijn ook mensen thuis die keihard aan het vechten zijn voor hun leven .. dat besef ik maar al te goed.

Misschien kwam het wel door alle emoties. Door de rollercoaster waar ik de afgelopen week in heb gezeten. Door de vermoeidheid van de afgelopen dagen. Door de situatie thuis in Nederland. Maar ik mag niet klagen. Ik mag van geluk spreken dat ondanks alles de evacuatie heel goed geregeld is en dat ik daar nu weg ben. Dat ik vanmiddag alles van Washington ga zien en ik voor het Witte Huis sta. Want als ik nu de beelden kijk van CNN in Florida krijg ik kippenvel op heel mijn lichaam.

Miami, hopelijk tot snel ..