Twee dagen geleden moest ik nog wennen, nu voelt het alsof ik er al maanden zit. Ik had nooit verwacht dat ik het zo snel naar mijn zin zou hebben, de mensen zó leuk zouden zijn en dat ik al zoveel dingen zou hebben meegemaakt. De tweede dag lag ik namelijk al languit op het witte strand van Key Biscayne, een super mooi eilandje onder Miami Beach. Toen er alleen maar ras Amerikanen rondliepen en je overal afgetrainde mensen zag die American Football op het strand speelden, kwam het besef pas echt. De dagen erna heb ik vooral op het strand en bij het zwembad doorgebracht, tussen de andere studenten van over de hele wereld. Gek dat je de mensen pas een paar dagen kent, maar je al zoveel over ze weet. Iedereen is zo open hier en je leert vooral heel erg veel over andere culturen.

Voor mij voelt het weer als het campingleven dat ik eerst elke zomervakantie had. We zitten namelijk met 380 studenten in een campus, waar je kamers deelt met vier mensen. Dit levert dus altijd heel veel gezelligheid en leuke en chaotische avonden op, terwijl je chillt in de kamers of op het strand. Niemand maakt zich druk om zijn telefoon of hoe je eruit ziet. Sterker nog, de meeste mensen komen half in hun pyjama en een knot op hun hoofd ontbijten in de grote cafetaria (precies zoals je het in films ziet ja) om zo vervolgens door te gaan naar hun lessen. En uiteindelijk een paar uur later weer op het strand te eindigen.

Maar wat iedereen misschien zo hecht maakt is de orkaan. De orkaan Irma komt waarschijnlijk recht over Miami Beach, waardoor je merkt dat iedereen al dagen in paniek is. Dat het noodalarm twee dagen geleden ineens af ging in de nacht helpt ook niet echt om het stresslevel te verminderen. We zaten dagenlang in onzekerheid, maar nu weten we het zeker. We moeten evacueren, weg uit Miami Beach, weg uit Florida. Al meer dan 80 studenten hebben zelf een vlucht geboekt richting LA, maar dat was niet mijn eerste plan. Studenten die huilen of zwaar in paniek zijn is niks nieuws meer. Huizen worden dicht getimmerd, de ramen van de school zijn afgeschermd. Alle lessen van deze week en begin volgende week zijn gecanceld, dus ik heb precies één uurtje les gehad. Normaal zou ik blij zijn, maar nu besef ik ook dat ik straks nog maar een paar weken te gaan heb als ik terug kom. ALS ik terugkom. Want wie weet hoe het hier eruit ziet? De school en mijn kamer zijn 10 meter van het strand vandaan en de video’s van Sint Maarten geven ook geen goede hoop.

Het is nog niet zeker waar we heen gaan, maar dat we in een opvang zullen zitten met honderden andere Amerikanen is een feit. Een ander feit is dat we hier alles moeten achterlaten. We mogen één kleine tas meenemen met al onze spullen. Hoe lang we weg blijven? Geen idee. Op dit moment krijg ik het gevoel alsof niemand weet wat ons precies te wachten staat. Want als zelfs de mensen van hier die al meerdere orkanen hebben meegemaakt gestresst raken, dat weet je dat het menens is. Echt menens.

Waarschijnlijk vertrekken we vanavond en moeten we een busreis maken van meer dan 16 uur. Ik hoop dat ik op de één of andere manier aan internet kan komen daar, maar heel eerlijk gezegd ben ik die hoop ook al een beetje verloren. Als ik meer kan laten horen, zal ik dat natuurlijk zeker doen. Ik heb in ieder geval nog genoten van m’n eerste, en voorlopig laatste avondje uit in Miami Beach. Eén ding is zeker: deze tijd zal ik nooit meer vergeten. En dat ik deze tekst nu eerst in het Engels verzin in mijn hoofd geeft aan dat ik toch nog een beetje leer hier, ook al zal de schoon wel voor een tijdje dicht gaan hier ..