Nog precies 8 dagen mag ik mij gaan vermaken in het land dat mij vaker gefrustreerd dan blij maakt, maar toch ook zo vertrouwd en fijn voelt. Nog iets meer dan een week kan ik genieten van mijn favoriete gezelschap en mezelf gaan voorbereiden op de reis. De stress is ver te zoeken, maar toch betrap ik mezelf steeds vaker op zenuwtrekjes.

Moet ik zenuwachtig zijn? Bang zijn? Moet het enthousiasme alle gevoelens en gedachtes overnemen? Moet ik er alleen maar heel veel zin in hebben en mag ik niet soms met een bedenkelijk gezicht rondlopen? Mag ik er op sommige momenten ook heel erg tegenop zien, of ben ik dan meteen een verwend nest? Want ik zie er inderdaad wel eens tegenop. De laatste twee weken ineens veel meer dan zou moeten. Want niet alles is zoals het lijkt. Ik ben inderdaad bang, bang voor de situatie die zich hier thuis ineens geheel onverwachts weer afspeelt. Ik ga mij straks weer in precies dezelfde situatie bevinden als twee jaar geleden. Toen kwam het vervelende nieuws met die nog vervelender ziekte bij mijn oma alleen pas toen ik al op reis was. Nu moet ik nog vertrekken.

Ze zeggen dat alles gebeurt met een reden. Maar wat als ik de reden deze keer echt niet kan begrijpen? Dat deze verdomde uitspraak mij zo ongelofelijk veel pijn doet omdat ik het mij gewoon niet voor kan stellen. Dat ik niet snap dat deze situatie echt is. Een situatie waar alleen maar pijn, verdriet en onbegrip voorkomen. Hoe kan ik straks gaan genieten aan de andere kant van de wereld als ik weet welke ellende zich thuis afspeelt? Hoe die vreselijke ziekte de mensen die ik het meest lief heb fysiek en emotioneel uitput? En hoe kan ik wéér omgaan met die emoties zo’n paar duizend kilometer verderop?

Het is onmacht. Machteloosheid in het kwadraat dat zorgt voor gevoelens die je uitputten. Maar ook deze keer ga ik er weer voor en probeer ik net zo hard te vechten als de mensen hier in Nederland. Want opgeven is geen optie, twee jaar geleden in Curaçao niet en óók nu in Miami Beach niet. Hoewel er genoeg momenten zijn dat ik twijfel of ik de juiste beslissing neem, ben ik ook heel erg dankbaar voor dit mooie avontuur dat mij te wachten staat en ben ik stiekem al een beetje mijn koffer aan het inpakken …