ISSUES OVER VERTROUWEN ENZO

img_6977

Het is precies twee maanden geleden dat ik mijn aller laatste stukje hier plaatste. Heel eerlijk? Ik vind het best wel moeilijk om weer een begin te maken en mijn lijst aan “kladwerk” om te toveren tot de daadwerkelijke gepubliceerde artikelen. Maar ken je dat gevoel dat ineens het vertrouwen in jezelf weer een stuk lager is gestrand, terwijl het de laatste keren juist zo goed ging? Ik kan nog zoveel schrijven, maar de map van concepten stapelt zich steeds meer op. Maar niet alleen het vertrouwen in mezelf zat me dwars. Het vertrouwen in, en het geven aan, andere mensen is misschien iets wat me alleen nog maar meer bezig houdt. 

Vertrouwen is misschien wel het woord dat centraal heeft gestaan deze vakantie. En het feit dat ik deze zin in de verleden tijd typ, geeft maar weer aan hoe graag ik wil dat het over was, maar helaas gaat dat denk ik nog wel even duren. Een typisch voorbeeld van iets dat bij mij heel langzaam komt, maar ook zo weer weg kan zijn. Een woord dat je ongelofelijk gelukkig kan maken wanneer het allemaal op de juiste plek zit, maar helaas ook heel veel wonden kan veroorzaken wanneer je er achter komt dat het allemaal net iets anders zit.

Het was in ieder geval een zomer waarin ik weer genoeg heb geleerd. Een zomer waar ik de lat weer aardig hoog voor mezelf had gelegd en mijn perfectionisme zich weer luid en duidelijk liet zien. Want hoe vaak lopen dingen tegenwoordig anders dan je had gedacht? Hoe vaak kan die lach op je gezicht binnen enkele seconde veranderen in natte ogen die met alle kracht de tranen tegenhouden? Eigenlijk irriteer ik mij vreselijk aan het feit dat ik steeds meer in de zone ga zitten waar ik liever oppervlakkig wil zijn dan alles laten zien. Want hoe groot is de kans in deze wereld van egoïsme en jaloezie, dat er personen om je heen lopen die maar al te graag willen dat je weer helemaal naar beneden kruipt, terwijl je net bezig bent steeds hoger te komen? Dat er toch maar heel veel meer mensen zijn die je liever zien falen dan dat er een glimlach op je gezicht staat. Misschien dat dit ook wel één van de redenen is wat mij de afgelopen twee maanden heeft tegengehouden. 

Toch ben ik bij dat ik dit nu kan schrijven. Blij dat ik steeds weer een beetje meer leer van deze wereld, die ondanks alles, heel erg mooi hoort te zijn. Mijn week kan in ieder geval niet meer stuk. Ik ga namelijk beginnen met een afstudeeropdracht in Amsterdam waar ik naast Curacao altijd al van gedroomd hebt. Probeer die hele brede lach nou maar eens van mijn gezicht af te halen. Geloof me, gaat je niet lukken ;).

Liefs,

Melissa

You may also like