IETS MET EEN MUFFIN EN MIJN KEUZE TUSSEN WERKEN EN REIZEN …

18217038_1263084937141461_982664713_n

Wat als je zou moeten kiezen tussen een muffin of je favo nootjes? Wat als je zin hebt in allebei? Dat je het één niet kan uitsluiten van het andere? Dat ik een vergelijking met eten gebruik zal de mensen die mij goed kennen trouwens niet eens verbazen. Maar goed, de keuze van een snack is niet echt wat ik bedoelde. Het is een metafoor voor een iets serieuzere fase in mijn leven dat eigenlijk nu is ingegaan.

Het is nu namelijk drie weken geleden dat ik mijn scriptie heb ingeleverd. Stress, nog meer stress en heel eerlijk gezegd ook wat tranen hebben de afgelopen maanden de controle van mijn leven opgeëist. Ik kon alleen maar klagen, mijn school, opleiding en scriptie haten en ALLEEN maar uitkijken naar het moment dat ik eindelijk klaar was. Want dan kon ik even helemaal niks doen. Maar weet je hoe groot het gat was waar ik in viel toen ik eindelijk klaar was? Ik was de laatste paar maanden immers een gigantische nerd, kluizenaar en een zwerver in mijn eigen kamer. Ik had inmiddels vierkante ogen van mijn computerscherm en zat nog net niet vast in de houding van mijn bureaustoel.

Dat ik nu (voorlopig) klaar ben, betekent ook een einde aan de smoezen om niet te sporten en gezond te leven. Ik had nu alle tijd, dus de sportschool en mijn hardloopschoenen moesten hoe dan ook mijn twee beste vrienden worden. Maar deze tijd dwingt mij ook om verder te kijken dan deze zomer. Want de volgende, ergens wel logische, vraag van iedereen is natuurlijk wat ik nu ga doen. Nou, niet meer naar school. Deze school kots ik inmiddels uit en ik zit niet te wachten op nog een aantal jaar aan docenten die aan je hoofd zeuren, schoolboeken die gelezen moeten worden en opdrachten die weer de nodige stress en frustratie met zich meebrengen. Hoewel menig student zo lang mogelijk probeert te genieten van het “studentenleven”, probeer ik er zo snel mogelijk van af te komen.

Maar wat dan? Diezelfde mensen zullen mij voor gek verklaren als ik mij nu, op m’n 21e, aansluit bij werkend Nederland. Iets waar je namelijk nog heel je leven deel van uit gaat maken. En daar kan ik mij ergens wel in vinden. Die volwassenheid is toch ergens het einde van al je dromen. Het einde van de vrijheid, de dagen dat je je zonder enig schuldgevoel ziek kon melden of kon overslaan bij lekker weer. Het voelt net alsof je die dromen dan al uit had moeten laten komen. Reizen, dagen weg, feestjes op andere dagen dan het weekend en spontane acties moet je al van je lijstje hebben afgestreept. Want wanneer je werkt kan dit allemaal niet meer zo makkelijk toch? Dan zit je vast aan de nodige regels en saaiheid. De saaiheid die ik juist al die tijd al vermeden heb.

Tenzij je die dromen ineens waar gaat maken. Vol voor je passie gaan, keihard werken voor je eigen succes, doen wat je leuk vindt én daarmee geld verdienen. Ondernemen is iets wat in je bloed zit zeggen ze toch? Of moet je toch eerst ervaring opdoen? Kiezen voor de veilige kant of risico’s durven nemen? Standaard of opvallen? De kudde volgen of juist afwijken? Volgens de planning werken of kijken waar je uit komt? Kiezen voor de muffin en op zoek gaan naar een fulltime baan of toch m’n favo nootjes kiezen en mijn spullen pakken voor een volgend avontuur in het buitenland?

You may also like