HEY JB, MAG IK JE IETS ZEGGEN?

purpose-tour-2016

Gisteren was het eindelijk zo ver, ik was één van de 25.000 duizend mensen die bij jou optreden was. Nee, ik was niet één van die duizende hysterische meiden die echt geen minuut hun mond konden houden. Ook stond ik niet op de eerste rij die jij waarschijnlijk alleen kon zien, maar zat ik bovenin, heel ver weg. Je was net groot genoeg om in ieder geval je lichaam te kunnen herkennen, het enige wat ik hoefde te doen was het licht volgen. Toch heb ik intens genoten, veel meer dan ik eigenlijk had gedacht.

Ik dacht namelijk dat ik wel een redelijk grote fan was. Je muziek vond ik heerlijk en je album heeft non-stop aangestaan tijdens al mijn stagedagen. Negen van de tien nummers kon ik aardig meezingen en natuurlijk vond ik je woest aantrekkelijk. Maar ik had het verkeerd. Zo’n grote fan was ik helemaal niet. Niet vergeleken met de mensen die gisteren ook aanwezig waren. Met grote ogen en mijn mond nog net niet open keek ik vol verbazing naar de ontelbare gillende meiden, die letterlijk elk woord van je lyrics kenden, geluid maakten alsof hun leven er van af hing en jouw hoofd heel groot op hun shirt hadden gedrukt.

Ondanks dit vond ik het geweldig. Ondanks de toch best wel veel nummers die je niet live zong keek ik met veel plezier naar je optredens. Je dansmoves waren geweldig en met je akoestische versies van je nummers kon ik wel wat kippenvel ontdekken op m’n armen. En ook ondanks dat je laatste album mij pas écht fan maakte, was het hoogtepunt misschien wel het nummer Baby. Op dat moment ging ik weer even terug naar dat 14e jarige meisje die toch echt wel een beetje verliefd was op je en dat waarschijnlijk stiekem altijd zal blijven. Wat voor stomme acties je misschien ook weer hebt en hoeveel mensen je weer zullen gaan haten. Want heel diep van binnen, stond ik heel stilletjes en in m’n hoofd te schreeuwen. Net zoals al die andere 24.999 hysterische meiden.

You may also like