Ondanks dat ik in de eerste paar uur op de plek van bestemming al mensen had ontmoet en in de rest van mijn tijd vrienden voor het leven heb gemaakt, voelde ik mij ook vaak alleen. Ik was zowel in Curaçao als in Miami bijna geen seconde alleen. Maar toch heb ik genoeg momenten gehad tijdens het reizen dat ik mij enorm eenzaam voelde. Allebei de keren dat ik voor een langere tijd naar het buitenland ben geweest, heb ik ook in een moeilijke periode gezeten. Thuis was de situatie hectisch en er gebeurde dingen waar ik het liefst bij wilde zijn om ze te steunen. Maar ik realiseerde dat ik aan de andere kant van de wereld zat, zonder mensen die ik écht goed kende.

Hoewel ik normaal heel erg sterk de drang heb om met iemand te praten in bepaalde situaties, heb ik tijdens het reizen vooral geleerd om dingen zelf te verwerken. Niet geheel vrijwillig, want ik had geen keus. Ik was nou eenmaal alleen weggegaan, dus ik moest het ook zelf oplossen. Voor het eerst in mijn leven begon ik mij af te sluiten. Weg van de mensen en vooral weg van mijn gevoelens. Ik werd heel goed in doen alsof er niks was en langzaam aan had ik ook totaal geen behoeften meer om met mensen over bepaalde dingen te praten als ik juist wel de kans kreeg. Ik weet inmiddels dat ook dit niet de beste oplossing is, maar op dat moment ging het vanzelf.

De beste tip die ik kan geven is om in eerste instantie mensen te zoeken die je vertrouwt. In het begin heb ik het een paar keer geprobeerd, maar het zwakte af. Ik had geen zin meer om erover te praten. Ik wilde er niet aan denken en alleen maar leuke dingen doen. Toch ben ik uiteindelijk naar mensen toe gerend om mijn verhaal te doen omdat ik het niet meer trok. Zo kwam ik erachter dat over je gevoelens praten wel echt helpt.

Voor de momenten dat praten wel het laatste was waar ik zin in had, deed ik iets heel anders. Elke avond sloot ik af met pen en papier in mijn hand. Ik hield een soort dagboek bij en schreef ik hier standaard elke avond in voordat ik ging slapen. Zo kon ik alle emoties van mij afschrijven en mij toch op een bepaalde manier uiten. Het gaf mij rust en tegelijk was het een hele opluchting. Ik kon mijn verhaal delen, maar niemand hoefde het te lezen. Vooral dit laatste zorgde ervoor dat ik alles kon zeggen wat ik op dat moment dacht en voelde zonder dat ik er iemand mee lastig viel. Dit resulteerde weer in een rustigere versie van mezelf, die een uur later weer genoeg energie en motivatie had om verder te gaan met het geweldige avontuur waar ze mee bezig was. Ik besefte dat ik een geweldige kans gekregen had, maar dat dit niet zonder slag of stoot zou verlopen. Thuis gaat ook niet altijd alles volgens plan en zonder gigantische emoties, dus waarom zou dat in het buitenland wel zo gaan? Het verschil is alleen dat je nu uit je comfortzone bent en je je vertrouwde plek, omringd met bekende personen hebt achtergelaten. Klinkt als de perfecte kans om jezelf te leren kennen en je angsten te overwinnen, of niet?

Heb jij ook wel eens in zo’n situatie gezeten en wat hielp bij jou?