Of je het nou wilt of niet, januari dwingt je om opnieuw te beginnen. Het verlangt naar een frisse start, een andere kijk, een upgrade en schop onder je kont. De feestjes en het volvreten zijn klaar, chillen is nu even voor watjes en de goede voornemens moeten worden waargemaakt.

Toch is het vaak een maand vol depressie, stemmingswisselingen, temperaturen waar je niet vrolijk van wordt en vooral heel veel verlangen naar rust. Ik ben maar al te vaak te vinden onder het kleedje op de bank, opgerold als een dikke burrito. En dat terwijl ik net met een nieuwe baan ben begonnen.

Maar misschien is dát juist de reden. Lange dagen, een wekker waar je ‘s morgens vroeg spontaan hoofdpijn van krijgt en een dikke vermindering van vrije tijd. Ik heb nu eindelijk een normaal ritme, maar ik doe er alles aan om daar geen sleur van te maken. Het werk is een nieuwe uitdaging, een kans om weer meer te leren en nieuwe mensen te ontmoeten. Een nieuwe stap “mijn” toekomst, al heb ik geen idee wanneer dat nou eigenlijk begint.

Toch ben ik blij als ‘s avonds weer m’n dekentje gevonden heb en het éindelijk weekend is. Dat ik geen wekker hoef te zetten en de hele dag zou kunnen chillen als ik dat wil. Dat de keuze op Netflix m’n enige zorg is en ik ongegeneerd helemaal niks hoef te doen. Het is immers nog maar heel even winter en dan mag het nog, toch?