DAG #143 AFSCHEID NEMEN IS *&^%$#@!

Daar stond ik dan. Het hek en mijn deur gingen makkelijker dicht dan gedacht. Vijf maanden geleden stond ik hier aardig te struggelen om dat ‘moeilijke” slot dicht te krijgen. Dat was mijn grote zorgen, want anders zou ik echt niet durven slapen. Vijf maanden later doe ik ze voor het laatst dicht. De afgelopen dagen gaan er allerlei flashbacks door mijn hoofd. Toen ik een tijd geleden met veel zenuwen, verdriet en heel veel enthousiasme het vliegtuig instapte, had ik nooit gedacht dat deze maanden mijn leven zo erg op zijn kop zouden zetten.

Het afscheid dat ik net heb genomen van de aller liefste mensen hier viel mij vies tegen. Het was een lekker potje janken en heel veel buikpijn. Weer van de zenuwen, weer omdat ik niet weet wat mij allemaal te wachten staat. Gek denk je misschien, want ik ga gewoon naar huis. Ik ga naar huis, wow. Hoe meer ik er over nadenk, hoe erger het gaat klinken. Ik ga naar huis, maar wat als na al die maanden dit opeens je thuis voelt? Wat als je eindelijk aan alles gewend bent? Wat als je geweldige mensen ontmoet hebt die voelen alsof je ze al jaren kent?

Er zijn zoveel dingen gebeurd in die korte tijd en ik heb zoveel dingen geleerd. Ik heb geleerd van mijn stage en geleerd van de mensen. Maar waar ik vooral over heb geleerd is mezelf. Ik ben mezelf een aantal keer keihard tegengekomen. Ik heb dagen gehad dat ik dacht dat de tranen uit mijn tenen moesten komen en dagen gehad dat het bloed onder mijn nagels vandaan kwam. Maar ik heb nooit écht gedacht om naar huis te willen. Opgeven was sowieso geen optie en weggaan zou de slechtste keuze uit mijn leven zijn geweest. Ik heb zo ontzettend gekke dingen meegemaakt hier, zoveel gelachen, zoveel genoten en mij zo intens gelukkig gevoeld.

En nu zit ik hier weer, met nog rode ogen zit ik alweer een paar uur in het vliegtuig. Pijn in mijn buik van het feit dat ik nu echt afscheid heb genomen van een tijd waar ik al die jaren naar uitkeek. Waar ik zonder twijfel de aller beste vijf maanden uit mijn leven heb gehad en een tijd die zoveel mooie dingen heeft opgeleverd. Nieuwe kansen, maar ook nieuwe gedachten. Misschien ook wel een nieuwe persoonlijkheid. Een persoonlijkheid die aardig wat oordelen heeft aangepast, angsten heeft overwonnen en vooral heel erg heeft genoten. Genoten van elke seconde, elk feestje, elke werkdag, elk weekend en elke ontmoeting met ontzettend veel bijzondere personen. Mensen waar ik van ben gaan houden en waar ik zoveel respect voor heb.

Zelfs nu besef ik nog niet dat ik een paar uur geleden dat ”in het begin oh zo moeilijke slot” voor het laatst heb dicht gedaan. Dat iemand straks “mijn” studio overneemt en dat de mensen die ondertussen zijn gaan voelen als familie nu alweer staan los te gaan op een van de mooiste feestjes. Slapen in het vliegtuig lukt op dit moment niet, want mijn hoofd kan niet stoppen met het afspelen van de meest bizarre en tofste momenten uit Curaçao. Stuk voor stuk waren ze geweldig en stuk voor stuk ga ik ze zo ongelofelijk veel missen.

Maar ik ben klaar voor een nieuw begin, klaar voor een nieuwe uitdaging en ik ben nog nooit zó gelukkig geweest. THANKYOU CURACAO!

You may also like