Ik plof nogal slaapdronken op mijn (stapel)bed neer en maak me klaar voor de eerste nacht. Er lopen tranen over mijn wangen en heel even voel ik mij kleiner dan ik ooit heb gevoeld. Waarom ik huil weet ik niet precies, maar het valt allemaal een stukje zwaarder dan ik had gedacht. Heel even was ik vergeten hoe ik twee jaar geleden de eerste avond in Curaçao beleefde. Want alles leek achteraf zo vanzelfsprekend te gaan. Maar ook daar zat ik de eerste nacht rechtop in m’n bed van de spanning en heb ik mezelf wel 100 keer afgevraagd waarom dit nou precies mijn droom was.

Ook nu had ik het even moeilijk. Lange reis, hitte, nieuwe ervaringen, nieuwe mensen, zenuwen, 100 emoties en de gedachte waarom ik weer zo nodig het onbekende op moest zoeken als thuis alles toch ook wel heel goed is.

Maar het is de volgende ochtend en ik ben weer hersteld. Misschien dat het door het bizar mooie uitzicht komt dat ik al zie vanaf het moment dat ik ga zitten in m’n bed en ik kan genieten van de zonsopgang. Het hele plaatje wat ik vooraf van Miami Beach in m’n hoofd had klopt. Maar dat ik dat ook nog als uitzicht van mijn kamer én klaslokaal mag hebben gaat toch nog iets boven mijn verwachtingen. Ineens komt dan ook het besef; IK BEN IN MIAMI WHAAAAH.