Dag #108 Christoffelberg | “Er leek geen eind aan te komen”

IMG_8418

Negen van de tien dingen die hier plaatsvinden zijn spontaan. Ik heb al vaak meegemaakt dat ik mij had voorgenomen niet uit te gaan en het de mensen toch lukte om mij om 23.15 uur mijn bed uit te sleuren om mee te gaan stappen. Net zo goed als dat ik na een lange en vermoeiende dag stage eindelijk op mijn bed lag en een vriendin alweer hard op m’n deur bonkte om mee te gaan naar de Happy Hour van het café naast ons. Zo ontstond ook het idee om de Christoffelberg te beklimmen. Op zaterdagochtend. Om 7.00 uur.

Tamara had het inmiddels al een paar keer gevraagd en ik probeerde er maar onder uit te komen. Ik wilde het ergens stiekem wel, maar “het kwam nét even niet uit”. Vrijdagavond laat bedachten we opeens het idee om de volgende morgen om 6.00 uur naast ons bed te staan zodat we lekker konden gaan zweten op de zaterdagochtend. We hadden zelfs onze traditie om op vrijdag te gaan stappen er voor afgezegd. De vrijdagavond in mijn bed had ik al spijt voor wat ik mij de volgende ochtend zou aan doen.

Het was lang geleden dat ik mijn wekker voor 6.00 uur had gezet. Het is nog langer geleden dat ik ook een daadwerkelijke work-out had gedaan. De enige bewegingen die ik had gehad sinds de zomervakantie waren de dansmoves in de discotheek. Maar ik mocht niet klagen, want ik zou alles doen voor oma. Dat deze tocht een regelrechte hel voor mij zou worden deed ik alleen voor mijn opa en oma. Ik mag namelijk niet klagen over een paar pijnlijke benen en een super bezweet lichaam.

Daar stonden we dan, zaterdagochtend 6.00 uur. Het was net licht geworden en het was alweer aardig druk bij onze patio. De meeste studenten kwamen namelijk net terug van het stappen en wilden net beginnen aan een after party. Wij begonnen daar in tegen met het kweken van spierpijn.

370 meter moesten we naar boven. Nog 370 meter voordat we het hoogste punt van Curaçao hadden bereikt. Het was een aardig zware tocht. Vooral omdat ik natuurlijk weer mijn flesje water was vergeten bij het kopen van de tickets en we nu samen moesten doen uit één fles. Het was zwaar door de hitte. Het was zwaar omdat ik dacht dat het een normaal wandelpad zou zijn. Het was zwaar omdat we echt moest klimmen en klauteren. Het was zwaar omdat ik alleen maar strand ben geweest de afgelopen maanden.

Hoe kwaad ik op sommige momenten ook op mezelf was, het uitzicht was adembenemend. Met mijn oma en natuurlijk mijn opa in gedachte ben ik de berg op gegaan. Met hen in mijn gedachte stond ik boven vol trots op dat hoge, super mooie uitzichtpunt. Ik was blij omdat ik dit toch maar wel even gedaan heb, maar vooral trots omdat ik dit voor jullie kon doen. Ik voelde me voldaan en blij, tót dat ik mij besefte dat we ook nog de hele weg terug naar beneden moest lopen en klimmen….

IMG_8411Processed with VSCOcam with hb2 presetIMG_8424

Processed with VSCOcam with hb2 preset

You may also like